Zombie

Godzijdank is het nu weer achter de rug. Ik ben enkele maanden depressief geweest.
Ik deed mijn werk als een zombie. Ik liep rond maar ervoer mezelf als een machine
die allerlei handelingen uitvoerde maar er niets bij voelde. Omdat ik mijn werk
zelfstandig uit kon voeren (ik heb vrijwel niets met anderen te maken) en het vrij
simpel werk is, lukte het me om het uit te voeren. Nadenken en concentreren kan ik
tijdens een depressie niet echt. Binnen een bedrijf of instelling werken is dan ook niet
mogelijk. Ik kan dan niet sociaal functioneren.

Ik kon ‘s morgens mijn bed niet uitkomen maar er ‘s avonds ook niet inkomen.
‘s Morgens zag ik op tegen de dag en ‘s avonds wilde ik mijn bed niet in
(alhoewel ik nog best wel aardig sliep) omdat ik dan weer snel aan een nieuwe
dag zou moeten beginnen. En daar zag ik nou juist zo tegen op.
Als ik ‘s avonds op de bank lag en zappend langs de verschillende
televisienetten ging, gaf dat nog een of andere invulling. Hoe zinloos ook.
Alles kostte mij zeer veel moeite.
Op de dag speelde ik nietszeggende kaartspelletjes op de computer of struinde ik
internet af om de leegheid niet te hoeven ervaren en in de hoop iets te vinden dat
de knop zou omzetten. Alsof ik een wonder verwachtte. Gek werd ik ervan.
Ik heb kinderen en hun stemmen horen in de ochtend of als ze uit school kwamen,
vond ik al vervelend omdat ik wist dat ik er niet voor ze kon zijn. Ze vertelden hun
verhalen maar alles ging langs me heen. Mijn hoofd was overvol en ik had de idee
dat ik zou ontploffen als ik iets op moest nemen, het paste er gewoon niet meer bij.
Ik voelde me er ook nog eens heel schuldig onder.
Wat doe je op zo’n moment. Ik ben geen hulp gaan zoeken. Juist tijdens een
depressie valt dat niet mee ook. Ik sloot me het liefst op.

Ik heb soms één, soms meerdere keren per jaar last van een depressie. Bij mij
heeft het te maken met geen uitweg zien op bepaalde momenten. Ik weet dan al
dat een depressie kan gaan ontstaan.

Ik stond op een ochtend op en wist dat de depressie over was. Enkele dagen erna
ben ik nog wel bang dat het terug zal komen maar meestal is dit niet het geval. Ik
ben er nu weer voor een tijdje van verlost weet ik.

In een depressie verkeren is het ergste wat me tot nu toe overkomen is. Het je
machteloos voelen en onzeker zijn of het weer voorbij gaat is verschrikkelijk maar
het moeten blijven functioneren in een omgeving met mensen is ook heel erg. Je
kunt het eigenlijk niet, er wordt tegen je aangepraat maar je neemt niets op en
kunt niet meer geïnteresseerd reageren. Het zou fijn zijn als je op zo’n moment
even in een hutje op de hei zou kunnen verblijven.
Soms denk ik dat gewoon even passief en teruggetrokken mogen zijn me beter
zou helpen dan dat getrek van de omgeving die je eruit wil trekken en steeds maar
zegt dat je iets moet gaan ondernemen. Alhoewel ik wel merk dat lichamelijk
bezig zijn me helpt op die momenten, ondanks dat ik er echt geen zin in heb. Ik leer
van mijn eigen eerdere ervaringen met depressie. Ik leer er mee omgaan.