Omgaan met mij.....

Omgaan met mij als ik depressie heb… Ik heb gemerkt dat het tamelijk moeilijk is voor mijn omgeving om met mij om te gaan als ik (weer) in een depressie zit. Veel voor de hand liggende reacties pakken totaal verkeerd uit en zijn voor mij pijnlijk. Om goede bedoelingen van de omgeving in goede banen te leiden geef ik dit stuk aan jullie.

Hoe met mij om te gaan
Als ik depressief ben, wil ik graag enig contact met anderen. Soms: er gewoon bij mogen zijn, samen TV kijken en geaccepteerd worden zoals ik ben (al is dat: sombertjes en stil). Wat ik haat is veel uitleg moeten geven, over mezelf, of nog erger: uit moeten leggen wat depressie is, terwijl de ander - als het hem of haar zou interesseren - alles in boeken of op internet zou kunnen nalezen. Veel rationele gesprekken vind ik erg vermoeiend.
Lang reizen, de schijn ophouden en moeten praten over niet-persoonlijke dingen zijn ook erg vermoeiend. Feestjes met onbekenden, waarbij het standaard is op te scheppen hoe alles goed gaat of hoe alles moet. Een oase is het dan als ik iemand tegenkomen die mij even goed aan kijkt, en waarbij ik de indruk heb dat ik mag zeggen wat er is. Ik ben eerlijk met mijn gevoel, dus heb niet veel woorden om te zeggen wat er is. Die paar woorden mogen zeggen, en het daarbij laten, dat is wat ik wil. De helft of meer van mijn contacten vallen af als ik depressief ben. Ik vind wel dat ik het vrienden moet vertellen... ik zie dat velen bang zijn voor het onderwerp, en mij dan gaan mijden. Gewoon geen contact opnemen.
Degenen die je proberen op te vrolijken zijn niet per se beter: ik ben blij met hun betrokkenheid, maar het constante moeten uitleggen en verdedigen wat ik heb is heel vermoeiend en heel triest.
Al zijn er in Nederland 1 miljoen mensen die antidepressiva slikken, is er bijna niemand die zich in deze groep mensen verdiept of er iets over leest. Tot mijn frustratie gaat men liever naar de koning van de oppervlakkigen kijken, Paul de Leeuw.
Verkeersongelukken worden ook als zwaar of zielig gezien, terwijl het aantal doden door zelfmoord veel hoger is.

Maar goed, ik wil niet alleen zijn EN ik wil iets goeds doen voor mijn depressie-lotgenoten, dus probeer ik mijn omgeving zo goed en zo kwaad als het kan 'op te voeden' omtrent wat ik prettig vind en wat niet.
Sommigen hebben een natuurtalent voor omgang met depressievelingen (net zoals een natuurtalent voor omgang met geestelijk gehandicapten, bijvoorbeeld), maar voor anderen is vanzelfsprekende gesprekstechniek tegennatuurlijk.

HANDLEIDING HOE MET MIJ OM TE GAAN
Daarom heb ik een soort handleiding geschreven 'Hoe met mij om te gaan als ik depressief ben'. Ik geef hem hierbij  Je kunt zelf teksten aanpassen, hem tot de jouwe maken en aan je omgeving geven.
Omgaan met mij als ik depressie heb…

Ik heb gemerkt dat het tamelijk moeilijk is voor mijn omgeving om met mij om te gaan als ik (weer) in een depressie zit. Veel voor de hand liggende reacties pakken totaal verkeerd uit en zijn voor mij pijnlijk. Om goede bedoelingen van de omgeving in goede banen te leiden geef ik dit stuk aan jullie. Allereerst wil ik even zeggen hoe depressie voelt.

Helaas zijn er op de wereld 1001 doe-het-zelf depressieboeken die nog niet het papier waard zijn waar ze op gedrukt zijn. Pulp waar je niets aan hebt. Depressie of het herstel daarvan is niet maakbaar! Verder bestaat wel een aantal goede boeken over depressie, maar die zijn veelal door artsen of psychologen geschreven die zich houden aan uiterlijke, objectieve criteria maar nergens noemen hoe het VOELT om depressie te hebben.

Natuurlijk weet ik dat ik niet gezellig ben. Toch is het, zo lang ik wil leven, niet mijn bedoeling alleen op de wereld te zijn. Maar contact is moeilijk. Lange gesprekken zijn vermoeiend, verkeerde veronderstellingen van de mensen met wie ik praat zijn pijnlijk en verhogen mijn eenzaamheid. Het voornaamste wat ik wil is dat ik er mag ZIJN, in je gezelschap. Zonder iets te hoeven, zonder te hoeven uitleggen, zelfs zonder te hoeven praten. Dat ik gewoon geaccepteerd wordt in deze fase MET depressie. En vooral: dat ik mag zeggen dat ik depressief ben en dat het erg veel PIJN doet. Je hoeft nauwelijks iets terug te zeggen. Maar ik wil gewoon zeggen dat het pijn doet. En regelmatig kunnen huilen. Zonder een bepaalde kant opgestuurd te worden door jou.

Feestjes en ander groter gezelschap

Feestjes en andere gebeurtenissen waarbij er op je gelet wordt, juist door mensen die je niet of minder kent, zijn niet leuk. Het liefste wil ik geen muurtjes hebben en geen schijn hoeven op te bouwen en dus gewoon meteen zeggen dat ik depressief ben en pijn voel. Maar ja, juist op een feestje ‘mag’ je dat soort dingen juist niet zeggen al zou het mij enorm opluchten om het te zeggen.

Vragen als ‘hoe gaat het’, waarbij men niet geinteresseerd is in hoe het echt gaat maar alleen maar bevestigingen en interessante of opschepperige verhalen wil horen zijn heel pijnlijk. Ik moet dan liegen of toneelspelen, wat heel vermoeiend is. Of ik moet kiezen voor een ‘mwa…..’ of een antwoord uitstellen in de hoop dat de ander alweer verder hopt, naar een volgend onderwerp of volgend persoon.

Ook bij een feest van een goede vriend is het vervelend: ik ben immers niet alleen met de goede vriend, maar er is een hele groep, met allemaal mensen die leuke dingen verwachten. Het is voor mij erg vermoeiend zo een avond, en het werkt extra deprimerend dat ik niet mee kan doen. Soms heb ik geluk, en kan ik bij iemand zien dat hij of zij depressie-ervaring heeft. Dan kan het een leuk kwartiertje praten worden over depressies….dat lucht mij dan enorm op en vormt het hoogtepunt van de avond. Ik voel meteen of mensen wel of geen ervaring hebben met depressie.

Depressie is als de kanker of de dood: mensen mijden het onderwerp als de pest, en de meeste mensen durven er totaal niets over te zeggen, of durven er niets over te horen.

Zalig en op de vingers van een hand te tellen zijn voor mij de mensen die er wel doorheen zijn geweest. Vaak lijkt het alsof alleen zij het gesprek goed kunnen voeren….het lucht mij dan enorm op.

Maar gesprekken met onnozelen die mijn gevoelens of leven proberen te sturen, en vele andere voorbeelden waar ik zo op in ga, zijn erg vermoeiend en extra deprimerend. De lijst ‘ wat niet te doen’ is langer dan de lijst ‘wat wel te doen’ , dus begin ik met de eerste.

Wat niet te doen

Nr Wat niet te doen Welk effect het (bij wel doen) op mij heeft
1 ‘Ik hoop dat het vandaag beter met je gaat…’ Hopen is goedkoop en je denkt dat het overgaat als een verkoudheid! Vraag gewoon hoe het gaat in plaats van het zelf in te vullen!! Er is geen ruimte om vrij te antwoorden, of ik moet alweer in gevecht met ‘nee,….’
2 ‘Hou je taai’ (m.n. bij afscheid) Het hele leven is al taai! Niks taai, ik wil juist smelten, kunnen huilen, in de hoop dat daarna iets vloeit en ik iets positiefs voel…..met taaiheid ben ik me nooit beter gaan voelen!’
3 ‘Wat ik altijd doe als ik me slecht voel….’ Dat vertel je maar een andere keer. Ik was net begonnen te vertellen over mezelf, en jij brengt weer het onderwerp naar jou en hoe geweldig jij het doet. Wie zegt dat je hetzelfde probleem hebt als ik? Wie zegt dat wat voor jouw de oplossing is dat ook voor mij is? Wie zegt uberhaupt dat jouw beter voelen kwam door dat wat jij denkt dat het je beter maakte?
4 ‘Ga maar goed slapen….’ Makkelijk gezegd. Een van de veel voorkomende symptomen bij depressie is juist dat ik niet kan slapen, of heel slecht. Ik hoop er erg slaappillen voor te krijgen. Vaak hoop ik te gaan slapen en nooit meer wakker te worden. Bij het wakker worden is het meestal ochtend: dan is er drukte buiten, worden er allerlei dingen van mij verwacht en voel ik weer alle neerslachtigheid. Bij het wakker worden moet ik weer minstens 12 uur lijden totdat ik weer met pillen in slaap mag vallen zodat ik het lijden niet meer voel.
5 ‘Zal ik langs komen? ‘ Aardig bedoeld, de betrokkenheid raakt me. Maar aan de andere kant ben ik bang voor lange, voor mij vermoeiende gesprekken. Of ga je niet na een uurtje weer weg. Of heb ik constant last van jouw ongemak – ik kan zien als jij je ongemakkelijk voelt in de omgang met een depressieve zoals ik.

Als ik wist dat je je net zo natuurlijk zou gedragen als een kat of een hond, dat je naar me zou kijken zonder veel te zeggen en dat ik je op schoot kon nemen, om te aaien, of om een stukje TV te kijken zou ik ja zeggen. Maar ik vrees dat je een mens bent en op een stoel tegenover me gaat zitten, dat ik rechtop moet gaan zitten en dat ik dan lang en interessant moet praten….en dat ik je moet bezig houden.
6 ‘Zal ik komen schoonmaken? Aardig bedoeld….maar ik heb al een schoonmaker. En er zijn andere dingen die ik veel vervelender vind dat schoonmaken! Bijvoorbeeld: mijn administratie doen…als iemand gewoon met mij zou willen zitten, de brieven open doen, gaten erin meppen, ze in de juiste mappen stoppen….protestbrieven schrijven om van onjuiste aanslagen, rekeningen of ambtelijke beslissingen af te komen…….
7 ‘Ga lekker wandelen in de natuur’ Ik woon in de stad, zonder natuur! De natuur is ver rijden, vol met files en bovendien is het grijs weer, wat me altijd somber maakt. Heb je nog meer suggesties waar ik zelf op kan komen en die moeilijk uitvoerbaar zijn?
8 ‘Waarom voel je je slecht (depressief)?’ De mens is veel gecompliceerder dan een auto! Men weet nog lang niet wat sombere of gelukkige gevoelens veroorzaakt…er zijn wel theorieen over, die voor bepaalde percentages gelden…….maar een mens is geen auto! Auto’s worden zo gemaakt dat ze altijd braaf en goed rijden. Althans dat is de bedoeling. Maar is dat bij de mens zo? Auto’s zijn door mensen bedacht, gemaakt, en alles aan een auto kan worden verklaard en gerepareerd. Maar bij een mens zijn verklaringen soms erg onduidelijk en kan lang niet alles worden ‘gerepareerd’!

En het belangrijkste is niet eens het waarom, maar het feit DAT ik me zo slecht voel. Heb je het gehoord? Ik voel me slecht en dat wil ik meedelen, ik wil dat je dat hoort. Verder hoef ik niets van je. Je hoeft niet te verklaren, je hoeft niet te analyseren, je hoeft niet met ‘raad’ te komen!

Als ik zelf de knoppen kende waarmee ik blij zou zijn zou ik er al lang aan gedraaid hebben. Tenzij ik voel waar het zit maar ik er niets aan kan doen. En als ik je al zeg waar ik mee zit, dan wuif je het weg!
9 ‘Wat ga je eraan doen?’ Ik voel me slecht, denk de hele dag aan bijna niets anders dan wat ik eraan kan gaan doen en jij vraagt het op zo een beoordelende toon? Nogmaals: het is niet mechanisch, het is niet maakbaar…..sommige dingen gaan vanzelf over, enkele activiteiten bouw ik wel in in mijn leven waardoor ik me hopelijk beter voel, meer kan ik niet op mijn schouders dragen.
10 ‘Wat zegt je dokter?’ Weet die het dan wel? Sinds wanneer is depressie een lichamelijke ziekte? Zijn het de doktoren die er het meeste van weten? Van de lichamelijke kant wel misschien, maar hoe het voelt……en moet ik nu met een lang en logisch verslag komen? Praten is zo vermoeiend, zeker als het volgens jouw orders moet.
11 ‘Waarom ga je niet….’ Dank u wel voor het boek 1001 suggesties, dan kan ik het in mijn eigen tijd en tempo doorlezen. Al je suggesties staan al in de vele zelfhulpboeken die ik heb. En ik heb geen suggesties van je gevraagd. Ik zoek een of meer hulpverleners uit, en meer niet. Dwing me alsjeblieft niet uitgebreid te reageren of te argumenteren op de zoveelste tip die me al honderden keer is genoemd maar die zinloos is. Ik heb je niet gevraagd als adviseur! Ik wil alleen dat je even aanhoort dat ik me zo slecht voel. Dat je me dan aankijkt als een begrijpende kat of hond, en dat we elkaar dan even kunnen aaien. Verdere woorden zijn niet nodig.
12 ‘Waarom bel je geen vrienden op?’ Nou, dat wil ik wel…..ik wil graag wat contact voelen. Maar ik ben bang voor de hele grote verhalen, de vele waarom vragen, de bergen ongevraagd advies….ik ben bang dat ik zoveel moet….of ik ben bang dat elke dag tussen 20 en 21 uur 3 mensen bellen om allemaal te horen ‘of het vandaag wat beter gaat’ en dat ik vervolgens met een ieder bijna een uur aan de telefoon moet hangen. Terwijl ik juist zo blij ben dat ik vandaag voor het eerst weer ergens zin in kreeg, nl. de krimi zien die zometeen om 20.15 uur begint.

En als je belt en ik zeg: ‘Kunnen we morgen bellen, de krimi begint zo’ voel jij je beledigd omdat je minder belangrijk bent dan een krimi en omdat je het verkeerde beeld zou krijgen dat het weer goed met mij gaat…..het gaat niet goed, ik voel enkel vandaag de opleving om op 20.15 in alle rust en zonder vragen de krimi te bekijken. Ik ben blij dat ik weer naar iets uit kan kijken en wil graag zonder uitleg een beetje genieten. Een buffertje opbouwen voor de ellende die daarna weer komt.
13 ‘Ik maak me zo een zorgen om jou, ….’ Fijn dat je je zorgen maakt, het is fijn voor mij om wat betrokkenheid te voelen. Maar: ik maak me ook al zorgen om mezelf, en ik maak me ook zorgen wat andere mensen van me vinden, dus ik heb al zorgen genoeg….ik kan de last van jouw zorgen om mij niet nog eens erbij hebben! Draag je zorgen om mij zelf, hou het voor je of deel het met anderen buiten mij om. Je zin maakt dat ik het leven nog zwaarder en serieuzer neem dan ik al deed. Als je je zorgen maakt omdat je depressie van dichtbij nooit hebt meegemaakt of dacht dat het mij niet (meer) zou overkomen: neem in goede tijden wat meer tijd om over slechte tijden te lezen, dan schrik je minder.
14 ‘Waarom laat je je niet opnemen? Ik maak me zo een zorgen…en daar is een goede arts die weet…’ Me laten opnemen is zinloos. Ik lijd dan nog veel meer! Egoistisch van jou, dan maak je je zeker iets minder ‘zorgen’ dat ik zelfmoord zou plegen….maar ik moet alle pijn dragen en bij opname nog meer!

Weet je hoe het is in die centra verscholen door slootjes en struiken? Een spartaanse kamer van 8 m2 met geen mogelijkheden, geen eigenlijke therapie, max. 15 min. per week aandacht van een psychiater zelf….en boordevol schizofrenen en mensen met een hypnose om je heen. Die vaak veel schreeuwen. Nee, als ik al niet depressief was zou ik het daar worden! Geen vrijheid, geen mogelijkheden, geen echte hulp, wel veel last van anderen en eenmaal per dag je pillen. Op zondag een paar bezoekuurtjes en door de week 19.30-21 uur. Er zijn nog geen aparte centra voor mensen met depressie in Nederland!!
15 ‘Waarom….’ Ik heb helemaal geen zin in waarom vragen. Ik weet zelf het antwoord op tal van dingen niet! En als je wilt weten hoe depressie is: lees er goede boeken over in plaats van mij basale uitleg te laten geven.
16 ‘Doe toch geen gekke dingen….’ Nou, soms denk ik: deed ik maar wel gekke dingen…dat constante sombere harnas waar ik in zit…lekker als dat doorbroken zou worden. Als je doelt op mogelijke zelfmoord: ik doe het niet of nog niet juist om wat de anderen denken. Ik wil eigenlijk niemand pijn doen, daarom pleeg ik geen zelfmoord. Wat betreft mijn eigen lijden, daar zou ik dolgraag een nacht lang of voor altijd van ontheven willen worden….dat het leven leuk zou zijn is voor mij geen argument, ik vind het leven een zware ramp!

Dus: aan zelfmoord dacht ik al lang, maar ik doe het niet omdat ik anderen zoals jou geen verdriet wil bezorgen. Maar als het alleen aan mezelf lag had ik het misschien al lang gedaan. Dus zeg je dat ‘doe geen gekke dingen’ om jezelf verdriet te besparen? Ik zelf mis niets aan het leven als ik het mij ontneem…
17 ‘Eet je wel gezond?’ ‘Nee stom, helemaal niet aan gedacht!’. Nee natuurlijk denk ik aan eten en variatie, ik voel zelf dat ik bij niet eten, teveel eten of eenzijdig eten achteruit ga en ik het leven is al zwaar genoeg dus ik kies niet vrijwillig voor slecht eten, ik pak in de supermarkt dingen die ik gezond vind.
18 ‘Ik las laatst een artikel over visolie, dat schijnt…..’ Nou ben je al de tiende die er deze week weer komt, moet ik alweer het riedeltje afdraaien wat ik ervan vind? Ik word er zo moe van he……ik eet al vis, ik heb wel eens pillen geprobeerd maar het hielp niet en als ik aan alle tips moet denken die in de libelle staan raak ik overspannen. ‘Ja, echt waar, uit onderzoek…’ – ja dat zegt iedereen. Is er een professor die het schrijft in een gezaghebbend blad? Zoja, een kopie graag. Als je geen kopie van de originele wetenschappelijke publicatie hebt, houd dan je mond, papegaai en na-aper! Koop Haarlemmerolie voor me met een berenburg smaakje, dat vind ik dan lekker.
19 ‘Alles wat ik zeg is fout…’ Ja, klopt! Hehe, eindelijk begin je het zelf door te krijgen. Ik loop me al drie kwartier te vermoeien door elke keer te moeten antwoorden op je domme en totaal ongevraagde suggesties, je begint het door te krijgen! Ik heb je niet gevraagd als adviseur, ik hoef geen advies, ik hoef geen tips, je bent mijn (moeder) en daarom wilde ik gewoon even kort bellen en zeggen dat ik me erg rot voel….en ik wilde dat iemand dat even aan kon horen en accepteren, heel kort, gewoon, even aanhoren. Meer niet! Meer hoeft niet, en meer vermoeit mij!
20 ‘Ga iets leuks doen’ Goh, wat een briljant idee! Ik ben de hele tijd somber omdat ik er niet aan dacht iets leuks te doen! Dommerik, het is een kenmerk van depressie dat je weinig of niets leuk meer vindt! Ik ben in mijn hoofd en om mij heen constant aan het kijken of iets mij leuk lijkt, en als iets mijn interesse wekt dan ben ik al dolblij dat de grijze somberheid even wordt doorbroken.

Wat ik wel en niet doe: daar maak ik lijstjes van, daar kom ik straks op terug. Wil je samen met mij een lijst maken van dingen die ik meestal vroeger leuk vond, ok, dan maken we die lijst samen aan tafel. Maar geen dooddoener uit de verte die er ook blijk van geeft dat je niets van depressie begrijpt!
21 ‘Als je zin hebt, je kunt altijd langs komen!’ Ja, jeetje wat bot. ‘Als ik wil’ – het probleem is dat ik zo weinig wil. En als ik al ergens een subtiele neiging toe voel, dan moet dat met aandacht. Als we elkaar zien moet er aandacht voor mij zijn. Het hoeft niet lang te zijn, maar ik moet wel open kunnen vertellen dat ik me depressief voel.

Langskomen in de zin van de auto moeten nemen, in de file staan, mij inpassen in jullie gezinstijden en mee moeten doen met alle dagelijkse beslommeringen en gesprekken in jullie huis is veel te vermoeiend, dat kan ik niet aan. Korte kwalitatieve aandacht is goed, een avond lang moeten praten of meedoen in een ‘normale omgeving’ is veel te lang. Lekker makkelijk, bijna zoals ‘als je in de buurt bent…’
22 'Kom 1 of 2 weken langs, kun je bijkomen bij ons....' Aardig bedoeld maar een erg infantiel aanbod en totaal ondoordacht.
 Wie zegt dat jij genezende kracht over me hebt?
 Of jouw omgeving, die niet door mij is uitgekozen?
 Ik heb daar totaal gebrek aan mogelijkheden: niet mijn eigen bed, mijn eigen muziek, mijn eigen boeken, mijn eigen computer, mijn eigen internet, mijn eigen TV
 Ik moet me aanpassen aan de gezinssituatie wat weer bedrukkend is
 Er zitten mensen die niet weten hoe om te gaan met een depressieveling, en alle domme vragen stellen en domme suggesties doen die hier opgesomd staan
 Ik heb nauwelijks vrijheid en privacy
 Je hebt geen flauw benul wat het is om een eigen bedrijf te hebben zoals ik! Je moet elke dag even langs gaan, al is het maar kort, voor post, email, boetes, fiscus, mopperende klanten, betalingen etc anders kom je terug in een grote ramp!
 Waarom vul je het weer in, en vraag je niet neutraal: 'waar zou je het liefste zijn?' Je maakt het weer lekker makkelijk voor je eigen routine en je eigen ego, ik moet me verplaatsen, al mijn gewone dingen opgeven en jij wilt graag de indruk hebben dat je genezende kracht hebt. De ellende is vervolgens voor mij.

'Goede raad? Altijd doorgeven aan een ander, zelf heb je er niets aan'.
Wat wel te doen

De lijst ‘wat wel te doen’ is veel korter dan ‘wat niet te doen’. Verrassend is dat voor veel mensen in de omgeving moeilijk, ze kunnen zich niet beperken tot een paar simpele dingen!

Eigenlijk komt het erop neer: ik wil je ogen, even je aandacht, je rust, je empathie, je oren, je nabijheid.

Maar je hersens: die kunnen mij als depressieveling gestolen worden!

En dat is de valkuil waar mijn omgeving keer op keer in trapt: ze gaan in de omgang met mij actief hun hersens gebruiken, ze gaan proberen te analyseren, suggesties te doen, te argumenteren…..dat is allemaal doodvermoeiend, wat ze suggereren en denken heb ik al duizend keer gehoord en ik heb er niets aan. Ik wil je oren, ogen, aandacht en je hart. Niet je hersens en zelfs niet je levenservaring, die bewaar je maar voor anderen op andere tijdstippen.

Het is wellicht triest voor de verlichtingsdenkers: maar de meeste mensen zijn veel meer waard als ‘aandachtseenheid’ dan als ‘intelligentieeenheid’ of adviseur! Als je per se je hersens wilt gebruiken: lees goede boeken over depressie maar gebruik ze niet om vermoeiende discussies met mij te voeren.

Wat wel te doen Effect op mij
1 Vragen wat ik als depressieveling prettig vind: zelf bellen of gebeld worden, niet bellen maar emailen of schrijven, wel of niet zien…hoe lang…. Ik voel vrijheid in het contact! Geen dwang. En er wordt uitgegaan van mijn behoefte, niet die van de ander
2 ‘Hoe gaat het?’ (en dan stilte laten vallen, minuten lang, en kijken naar mij) Als je bedoelt vandaag: prima. Laat mij vertellen en luister neutraal. Buig het niet naar het positieve of negatieve toe. Luister en blijf neutraal, dan vind ik het zalig kort mijn verhaal en emotie kwijt te kunnen.
3 Wat heb je vandaag gedaan? Prima vraag als het niet bedoeld is om te oordelen. Ik kan mijn verhaal kwijt, wat ik leuk vond en wat ik niet leuk vond.
4 Wat vind je deze dagen bijzonder vervelend? Prima, je hoort dat ik dingen vervelend vindt (dat is altijd zo bij depressie) en ik kan mijn ei kwijt
5 Zijn er nog dingen die mee vielen? Ook al is het gemiddelde negatief, sommige dagen kennen activiteiten of interessses die de stemming tijdelijk opwekten. Erover vertellen is leuk, zolang de ander geen conclusies gaat trekken ‘dat het beter met je gaat’. Het gaat helemaal niet beter, maar ik had toevallig iets gelezen of gezien dat ik interessant vond. En daar ben ik blij mee.
6 Rustig wat praten over eigen belevenissen Als depressieveling vind ik al de clichesuggesties en adviezen richting mij, en de 'waarom'-vragen super vermoeiend en ontmoedigend. Maar ik wil best rustig wat menselijke verhalen horen van wat anderen hebben meegemaakt, het kan afleiden en grappig zijn. Maar niet teveel, niet te snel en zonder druk!
7 Samen iets doen, zonder praten Heerlijk! Dat ik me slecht voel en waar ik van baal is in een kwartier verteld. Advies of analyses hoefde ik toch al niet, dus de rest van de tijd kan gebruikt worden om samen televisie te kijken, of stil te wandelen…….
8 Kaartje sturen Prima! Als er maar iets op staat met ‘veel liefs’ of zomaar, en niet ‘sterkte’. Liefde en aandacht zijn fijn…..sterkte: ik hou me de hele dag al sterk, en van meer sterkte word ik echt niet gelukkiger!
9 'Is er iets waar je moeite mee hebt, waarmee ik kan helpen door langs te komen en het SAMEN te doen? Ik blijf zo kort als jij maar wilt' Open vraag = goed! Niet invullen met schoonmaken of andere dingen. En het blijft niet bij goedkoop uit de losse heup 'tips' geven aan de telefoon, maar het wordt DOEN. En zo kort mogelijk, zodat je aanwezigheid niet te belastend is voor mij, zieke

Dit was de korte lijst! Meer hoeft niet, dit is al bijzonder veel.

Dankjewel voor het aanpassen aan mij! Ik ben deze periode niet normaal en kan mij niet aanpassen aan jouw 'normale' manier van doen. Deze depressieve periode kan een bijzondere periode voor mij worden, waarin ik kan terugdenken aan enkele heel bijzondere momenten. Waarop ik vrij iets kon vertellen, waarop ik kon huilen of waarop ik kon zijn zonder dat er iets werd teruggezegd. Bij voorbaat dank voor je begrip.


Wat ik zelf al doe

Misschien maak jij je als omgeving druk dat ik niets zou doen. Daarom schrijf ik maar het volgende op.

1. Ik blijf niet eindeloos in mijn bed liggen. Als ik wakker word en genoeg geslapen heb, of niet meer slapen kan, sta ik op. Ik probeer met iets leuks te beginnen, voor mij is dat krant en koffie. Ik weet dat eindeloos op bed wakker liggen me nog somberder maak: want de gehoopte inspiratie komt niet vanzelf, ik kom tot geen daden en geen bevrediging en dus is op bed blijven alleen een neergaande spiraal.

2. Ik maak voor elke dag een kleine planning: met a) wat noodzakelijke dingen (boodschappen, min. aan admin., zorgen dat dingen niet uit de hand lopen), b) wat kleine dingen waar ik aan het einde van de dag trots op kan zijn dat ik ze verricht heb, c) iets dat bijdraagt aan mijn bedrijf of betaald werk zodat ik ook daar tevreden over kan zijn en d) iets aan ontspanning. TV of film kan helpen. Verder genoeg vrije tijd, een licht en niet te vermoeiend programma. En oja, e): elke dag slik ik braaf mijn medicijnen en ik ga naar de geregelde afspraken met mijn psychiater.

3. Als iets toch mijn interesse wekt, ga ik daar dankbaar achteraan.

4. Ik probeer minder uren contact te hebben met anderen, want mijn gewoonlijke aantal uren contact is nu te belastend. Ook mijd ik contacten met mensen die weinig of niets van depressie begrijpen, en mijd ik mensen die volgens deze 'handleiding' met mij om te gaan, fout handelen. Dus misschien mijd ik jou om die reden. Het is niet omdat ik niet van je zou houden, maar omdat foute omgang met mij zo erg pijnlijk is en eenzaamheid verhoogt in plaats van verlaagt. En omdat 'foute omgang' deprimerend maakt en veel energie kost.

5. Ik maak met mijn psychiater ook af en toe een plan voor de langere termijn. Omtrent de 5 belangrijke pijlers in een leven: 1) geld 2) werk 3) familie en vrienden 4) wonen en 5) lichaam en welbevinden.

Depressie gaat meestal niet over door bepaalde ingrepen. Het kost tijd, en moet vanzelf weer opklaren na zovele maanden. Pillen, en bovengenoemde helpen mij daarbij. Het is net als een sombere winter doorkomen.