leven met een depressie Ik ben erg gezellig, soms levend dood...

Sinds 1991 heb ik helaas last van regelmatig terugkerende depressies. De eerste zware depressie kreeg ik nadat ik binnen een periode van driekwart jaar een aantal zeer ingrijpende gebeurtenissen heb meegemaakt.
Het begon met een val van de trap van mijn zus van 33 jaar waarbij ze door een nekbreuk kwam te overlijden. Mijn zus was een "meervoudige persoonlijkheid", dit is een psychische aandoening. Regelmatig werd zij opgenomen op een afdeling psychiatrie in het ziekenhuis maar daarnaast kan ik een boek schrijven over wat we als familie met haar hebben meegemaakt en waarmee we geconfronteerd werden. De zorgen en met name de machteloosheid om haar te helpen waren fnuikend.
Vlak na het overlijden van mijn zus kreeg ik een nieuwe baan (andere functie als leidinggevende aan 33 man) en in die eerste week overleed mijn schoonvader op 63 jarige leeftijd na een ziekteperiode van twee maanden aan kwaadaardig kanker. In de week van zijn begrafenis trouwde mijn andere zus en zij vertrok naar Limburg. Ik was nu alleen over in Nijmegen met mijn ouders. Mijn zus kreeg een miskraam, ik stopte met roken en we verkochten ons huis. Ik zat in het examenjaar van een avondopleiding MBO (arbeidsmarktpolitiek/personeelsbeleid), op het werk was een reorganisatie gaande en de druppel was een collega op mijn afdeling die in een weekend plotseling kwam te overlijden aan een longembolie. Stel je eens voor...vrijdags zat hij er nog, `s maandags was hij dood.

Dit alles heb je dus niet zelf in de hand, het overkomt je. Steeds maar doorlopend knapte na een bezoek aan een magnetiseur de ballon. De tranen kwamen en hielden niet meer op. Zo energiek en levendig als ik altijd was kwam ik nu levend dood op de stoel te zitten en kwam in een half jaar tijd zelfs 25 kilo aan.
Een depressie kost enorm veel energie, zelfs praten is me dan teveel. `s Nachts rond vijf uur wakker en pas tegen de ochtend in slaap vallen. Piekeren doe ik niet maar de slaap komt ook niet.
`s Ochtends je bed niet uitkunnen omdat je energie op is en het liefst de hele dag blijven liggen.
Mijn stemming wordt in de loop van de dag vaak beter. Gewone zaken als lezen, concentreren of iets onthouden is er in deze perioden niet bij. Ik kom moeilijk op woorden, ik tril, zweet en alles is me te veel. Het liefst zit ik de hele dag in een hoekje en hoop dat niemand aandacht aan me schenkt want dat kost alleen extra energie want ik kan niets maar ben ook graag gezond. Aan de buitenkant zie je vaak niets aan me. Wanneer het iets beter met me gaat probeer ik toch zoveel mogelijk te doen.
Ik begrijp dat mensen die me alleen in mijn betere, gezellige perioden treffen zich niet kunnen voorstellen dat ik ook heel anders kan zijn maar in mijn slechtere perioden blijf ik op de achtergrond en ziet men mij weinig. Dat is in betere perioden wel heel anders!

Een ziekte heb je nooit alleen en petje af voor mijn man die al meer dan de helft van ons huwelijk mijn depressies moet doorstaan. Hij vlucht soms en gaat fietsen om bij die chagrijnige kop die niks zegt en nergens zin in heeft weg te zijn. Ook een aantal vakanties zijn door mijn depressies in het water gevallen.
In de beginjaren wilde ik nl. geen medicijnen omdat mijn zus als meervoudige persoonlijkheid altijd veel medicijnen had moeten slikken en ik hier dus een grote afkeer van had. Voordat medicijnen aanslaan gaan er een aantal weken voorbij en elk soort heeft zo zijn eigen bijwerkingen.
Na een aantal soorten antidepressiva te hebben gehad kreeg ik in 1992 Prozak, het wondermiddel uit Amerika. In anderhalve week tijd viel ik 7 kilo af …super… maar ik werd er een zombie van. Ik kon niet meer fatsoenlijk praten en lopen. Het leek wel of ik enorm gedronken had, sprak met een dubbele tong en wag-gelde als een dronkaard…In Amerika is er zelfs een boek verschenen “Mijn leven na Prozak”.
Regelmatig heb ik de medicijnen in de zomer afgebouwd maar dit ging steeds weer mis. Ik heb nu redelijk kunnen accepteren dat ik medicijnen moet slikken maar blijf zoekende naar nieuwe ontwikkelingen.

Ik probeer altijd van alles om zo snel mogelijk weer beter in mijn vel te komen. Bewegen is goed voor je want dan wordt serotonine aangemaakt, de stof die ik mis. Wanneer je érgens geen energie voor hebt wanneer je een depressie hebt is het wel hardlopen. Ik probeer het wel maar dat wordt dan vaak sjokken in plaats van joggen.
Ik heb al die jaren veel gelezen over depressies en allerlei soorten trainingen en therapieën gevolgd zoals psychotherapie, NEI- en RET-therapie, reïncarnatietherapie, craniosacraal- cognitieve therapie en haptonomie. Ik heb een lichtlamp aangeschaft voor lichttherapie en ga iedere winter een week naar de zon (dat zou mijn baas eigenlijk moeten betalen!) .
Ik heb een periode aan meditatie, visualisaties en mantra’s zingen gedaan en kwam zelfs terecht bij de Bagwan (Osho) waar mijn schoonmoeder niet blij mee was. Ze zag me al in roze jurken rondlopen. Door al die therapieën heb ik mijn leven ondertussen wel helemaal doorgekauwd en op een rijtje maar helaas, de depressies blijven.

Er zijn gelukkig ook voordelen aan mijn depressies! Wanneer ik namelijk slecht in mijn vel zit heb ik weinig tot geen last van mijn normaal erge rugklachten omdat ik dan erg weinig doe. Wanneer er weer betere da-gen komen besef ik dat terdege en kan echt genieten van de terugkomst van mijn goede stemming en energie!
Vanaf 1991 heb ik dus elke winter last van een depressie variërend van een aantal weken tot meerdere maanden.
In de zomer van 2003 was weer een poging bewust te stoppen met roken (nu met behulp van lasertherapie). Helaas voelde ik me hierdoor heel snel afglijden in een diep dal maar ik wilde toch echt niet meer roken. Na enkele maanden en na een gesprek met mijn huisarts ben ik toch maar weer begonnen. Hij zei heel treffend: “je gaat er eerder dood aan maar zo heb je ook geen leven” en ik moest hem helemaal gelijk geven. Dan maar wat minder lang achter de geraniums!
De lasertherapeut en huisarts gaven aan dat roken invloed heeft op je centrale zenuwstelsel.

Het taboe is nu wat van depressies af. Ik heb er altijd open over gepraat en daar kreeg ik toch veel door terug. Het einde is nog niet in zicht maar er zijn weer nieuwe ontwikkelingen zoals Neurofeedback waar ik me in verdiept heb. Neurofeedback is een trainingsmethode voor de hersenen, bedoeld om ontregelde hersenactiviteit weer in balans te brengen. Klachten die verband houden met deze ontregeling, verminderen of verdwijnen door het conditioneren van de hersenactiviteit. Met name bij depressies en ADHD worden goede resultaten geboekt.

Begin 2005 ging het weer minder met me en heb ik me via de huisarts laten doorverwijzen naar de afdeling psychiatrie van het Radboudziekenhuis. Helaas kende men de Neurofeedbacktherapie amper. Wel kon men mij cognitieve therapie bieden waarmee ik anders zou leren denken met de bedoeling in de toekomst depressies te kunnen voorkomen. Je gedachten bepalen nl een deel van hoe je je voelt. Hier heb ik veel aan gehad en leerde mijn negatieve gedachten te herkennen. Op vakantie dacht ik vaak : “zit ik hier weer met mijn stokbroodje met franse kaas”, een redelijk negatieve gedachte. Ook heb ik een lijst gemaakt met activi-teiten die ik kan doen wanneer ik me af voel glijden en heb ik geleerd dat naast regelmaat in mijn leven het verdelen van mijn energie van belang is. In mijn portemonnaie draag ik nu altijd een lijstje bij me waarop ik een aantal voor mij werkende positieve gedachten heb geschreven en wat ik kan doen wanneer ik richting hyper ga, want die perioden zijn er ook heel af en toe.

Het ging weer een tijd goed maar vanaf oktober 2005 kreeg ik zonder aanwijzingen veel last van hoofdpijn. Verschillende hoofdkussens uitgeprobeerd en toch maar een vreselijk dure nieuwe gekocht. Eind januari 2006 ben ik al een beetje grieperig een week naar de zon geweest. Op de terugweg had ik drie uur in het vliegtuig liggen slapen en werd wakker met vreselijke hoofdpijn en oorfluiten. Ik bleek bijholteontsteking te hebben. Totaal heb ik 6 weken stijf op de stoel gezeten, kwam vijf kilo aan want elke stap deed vreselijk zeer in mijn hoofd. Gelukkig bleef mijn stemming redelijk goed en daar was ik toch blij om. Bij vlagen had ik vooral `s morgens een depressief gevoel en had erg weinig energie. Na drie penicillinekuren, een prednisonkuur en een bezoek aan de KNO-arts bleek dat de hoofdpijn vermoedelijk spierspanningshoofdpijn was …waar ik me achteraf wel iets bij voor kon stellen (de bijholteontsteking was na enkele weken over). Eind 2005 zat mijn hoofd al “vol” en werd mij geadviseerd een gekocht boek voor geheugentraining nog niet in gebruik te nemen. Woorden en zinnen husselde ik vaak vreselijk door elkaar, mijn grijze massa was regelmatig van slag. Helaas is dit een blijvend probleem wat soms toch ook wel erg lachwekkende uitspraken met zich meebrengt!
Door spierontspanningsfysiotherapie kon ik weer redelijk uit de voeten maar de hoofdpijnen en het oorfluiten bleven. Dus weer een nieuwe therapie: cranio-sacraaltherapie. Na drie behandelingen en één behandeling haptonomie gaf de therapeut aan dat ze mij niet verder kon helpen en stelde EMDR voor psychische traumaverwerking voor (rapid eye-movement). Dit omdat ik vermoedelijk nog last heb van een niet verwerkt trauma waarop ik pas op mijn 40e door flashbacks achter gekomen ben. Daar had ik dus geen zin in! Niet wéér een andere therapie!

Ondertussen was het nl. alweer juni 2006 en begon ik weer af te glijden, veel zuchten, de tranen prikten voortdurend achter mijn ogen, ik was steeds vroeg wakker, ik trilde vaak van binnen, had weinig energie om te praten en ik merkte dat ik mijn kaken vaak klemde. Onstpannen lukte absoluut niet. `s Middags knapte mijn stemming op en krijg ik weer meer energie. Foute boel dus…
Tegen de hoofdpijn die ik nog steeds had, had ik van de tandarts al een bitje gekregen. De hoofdpijn zou kunnen ontstaan door spanning op mijn kaken in de nacht. Mijn hoofd zat nog steeds vol, ik kwam slecht bij mijn gevoel en kwam ik er wel dan voel ik me depressief/slecht. Ik probeerde mijn energie te verdelen en nam vaak vrijdags vrij van het werk. Ik dacht veel na over de aangeleerde gedachten nav de gevolgde cognitieve therapie. Ook volgde ik een eerder gegeven advies door de psychiater op, ik lette goed op mijn stemming en dronk door de weeks geen alcohol.
Bij het Radboudziekenhuis deed ik mee aan een genenonderzoek naar depressies en had toevallig ook rond die tijd op het werk een intakegesprek omdat ik ervaringsvoorlichter wilde worden voor het project “Hoofdzaken” (het voorlichten collega’s over het herkennen van depressies) toen het kwartje pas écht viel….shit…ik zat alweer in een depressie!

Omdat ik met de psychiater in maart 2005 had afgesproken contact met hem op te nemen wanneer het min-der ging ben ik via de huisarts teruggegaan naar het Radboudziekenhuis en niet wéér direct op een nieuwe therapie gedoken. Wel kocht ik een boek van Gijs Janssen, “Denk wat je wilt, doe wat je droomt”, een boek over negatieve gedachten en ik kwam erachter dat ik aan een dood paard liep te trekken. Dit omdat ik altiid-weer iets deed tegen mijn slechtere stemming en hoofdpijn en me er niet bij neer legde. Omdat ik de strijd aanging was er een strijd (!) terwijl ik juist zou moeten loslaten en mijn gedachten als wolken laten wegdrij-ven… ik vond het persoonlijk een goed boek waar ik wat aan heb gehad.

Gelukkig kon ik vlot bij de Radboud terecht en we probeerden erachter te komen waar het omslagpunt naar mijn depressie lag en waarom de cognitieve therapie niet had geholpen. Hier is niets uitgekomen. Ik werd geadviseerd mijn medicijnen te verhogen en een opfriscursus cognitieve therapie te volgen.
Van de huisarts had ik betablokkers gekregen omdat de hoofdpijn misschien een vorm van migraine zou kunnen zijn ( en dat zou een bijwerking van de antidepressiva kunnen zijn). Ook ging ik een stemming- en hoofdpijndagboek bijhouden. In augustus heb ik voor de hoofdpijn nog Reiki gedaan en een steen tegen hoofdpijn gaan dragen. Helaas de hoofdpijn bleef!
Na vanaf 2004 2x 20mg paroxetine te hebben geslikt zat ik vanaf juli 2006 op 50 mg per dag en ja hoor, ik klim weer uit het dal! Ik wist het…het komt altijd weer goed!

In augustus 2006 ben ik er zélf door triggerpointmassage achtergekomen dat mijn hoofdpijn veroorzaakt werd door de spieren aan de ondervoorzijde van mijn hals! Wie had dat gedacht!! Ik ben dus zeer enthousiast over deze vorm van zelfmedicatie! Deze massage heeft me ook al eens geholpen met een verstuikte enkel…flink masseren en na twee dagen liep ik weer!

In maart 2007 waagde ik weer eens een poging om mijn medicijnen af te bouwen…ik heb ondertussen best geaccepteerd dat ik levenslang medicijnen moet slikken maar toch zeker niet zo veel! Helaas loopt dit mis en vanaf de zomer moest ik weer terug naar de oude hoeveelheid. Accepteer het toch eens! Maar het blijft moeilijk…zo’n grote hoeveelheid!

Ondertussen had ik me ook verdiept in oorfluiten want dat was storend hard geworden. Medio 2008 heb ik bij een particuliere instelling 13 rMTS (hersenstimulatiebehandelingen) gehad waarmee in Australië goede resultaten waren behaald maar helaas, het sloeg bij mij (letterlijk en figuurlijk) niet aan.

Het is nu mei 2009 en ondanks dat ik de laatste anderhalf jaar ongekend pijnlijke schouderklachten en een schouderoperatie achter de rug heb kijk ik terug op een periode zonder zware depressies! Super…wat een genot! Ik had echt redenen om door de pijn vanuit mijn schouder naar mijn arm bij de pakken neer te gaan zitten maar ik ben blijven drijven. Niet dat ik geen mindere weken heb gekend maar ik herkende de symptomen sneller en ging dan aan de slag met positief denken en dingen doen die ik leuk vond!
Sinds een aantal weken gaat het goed met me en het is een vreselijk groot genot om dat tegen anderen te kunnen zeggen!! Ik voel me soms zo’n vreselijk grote zeur die altijd wat heeft…en misschien ben ik dat ook wel…maar………………..
zie dit verhaal niet als klaagzang maar meer als …de aanhouder wint…en ik win, steeds opnieuw!!
De depressies zijn minder heftig en ik hou me steeds maar voor…krakende wagens lopen het langst…en ík, ík ben er ondanks alle ups en downs nog altijd! Dat kunnen veel anderen niet meer zeggen.

Mijn lijfspreuken zijn:
Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd!
Elke dag is een feestdag maar je moet zelf de slingers ophangen!

Pauline van de Straat
Malden
Mei 2009
vd.straat@hccnet.nl