Karl (28) lijdt al 12 jaar aan een chronische depressie. Hij heeft al veel
tegenslagen moeten verwerken, maar hij wil de moed niet opgeven.
Al vanaf m'n zestiende - ik ben nu 28 - heb ik last van een chronische
depressie, die op gegeven ogenblikken heftige opstoten heeft. Dit leidde ertoe
dat ik m'n normale schoolse carrière heb moeten onderbreken (ik volgde Klassieke
Humaniora, Latijn-Grieks) en ben
afgezakt"
naar de absolute tegenpool, het BSO,
waar ik het diploma van slager behaalde. Tussen de schommelingen in mijn
innerlijke door was ik er wel in geslaagd om dit diploma te behalen, en dit
vooral op pure wilskracht, die me vaak zoveel energie kostte dat ik er fysiek
volledig onderdoor ging.
Omgevingsfactoren (dominante moeder, overbescherming, afwezige vader) en een
korte maar hevige toxicomane periode leidden tot de ontwikkeling van neurosen en
gedragsstoornissen.
Na mijn middelbare opleiding wilde ik terug de draad oppakken met m'n vorige
leven, en via een 7e jaar behaalde ik een A2, wat de poorten openzette voor
hoger onderwijs. In die periode voelde ik mij vrij sterk en ging van de
medicijnen af. En toen stierf mijn oom aan kanker, de oom bij wie ik een jaar
had mogen inwonen omdat die wel inzag dat de thuissituatie een negatieve invloed
had op m'n geestelijke gezondheid. Ik ben toen een fake zelfbeeld gaan
voorspiegelen aan de anderen, was een soort cynische versie van mezelf, en gek
genoeg, vond m'n familie die 'ik' beter dan de vorige...
Ongeveer tegelijkertijd leerde ik m'n latere echtgenote kennen, en zij heeft me
uiteindelijk zover gekregen om definitief de band met mijn familie door te
knippen en bij haar te gaan inwonen. Op dat moment werd ik van de ene
dominerende situatie in de andere gedropt, alleen had ik het zelf niet door. Ik
verzeilde bij een psychiater die enkel notities maakte en me pillen voorschreef,
maar bleef quasi overeind (de
fantoompijn"
die ik voelde door de breuk met m'n
'roots' zou spoedig wel overgaan).
Toen brandde de zaak van mijn aanstaande schoonouders af , op het ogenblik dat
m'n verloofde er aan het werk was. Die brand en de naschok ervan heeft diepe
wonden in mezelf geslagen, en An stelde dan ook voor om de psycholoog te blijven
consulteren. We huwden. Ik kwam door m'n huwelijk terecht in het wespennest dat
mijn vrouws familie was, en in de conflictueuze situatie en spanning tussen
schoonpa & -ma. Omdat laatstgenoemde nu een soort van mannelijk tegengewicht in
huis kreeg, zodat hij m'n vrouw en schoonmoeder niet zomaar meer om de minste
reden kon ineentimmeren, reageerde hij zijn frustratie op mij af, en telkenmale
werd er dan van mij geeist dat ik mij ging verontschuldigen bij hem "
omdat ik
hem had geergerd".
Ik ben er letterlijk ziek van geworden, en de klierkoorts op m'n 25e heeft me
dan helemaal de das omgedaan. Onze eersteling was een half jaartje oud, en ik
combineerde twee parttime jobs om zoveel mogelijk zelf voor Thomas te kunnen
zorgen. Plots was ik een slappe vod, futloos en leeg en werkonbekwaam. Dit
alles, gecombineerd met een te vroege werkhervatting en het feit dat m'n vrouw
een tweede kind wilde en ervan in blijde verwachting was (terwijl ik er nog niet
klaar voor was), leidde tot een ernstig tentamen, waar ik letterlijk door het
oog van de naald ben gekropen.
Na een korte opname in een PAZ-afdeling, werd ik door mijn dokter weer naar huis
gestuurd, en m'n vrouw en schoonmoeder beloofden me dat ik het nu wel wat minder
te verduren zou krijgen. Maar de situatie escaleerde eerder dan te normaliseren,
en ik werd echt een schaduw van mezelf. Alcohol, vreetbuien en de medicatie die
ik binnengelepeld kreeg, dreven me helemaal in een hoekje, en het feit dat ik
tegen de wil van mijn vrouw toch opnieuw mijn familie had "
heropgevist", leidde
tot een hoogspanningssituatie... Op een gegeven ogenblik ben ik dan in een
helder moment naar m'n huisdokter gegaan, en die heeft me terug naar de PAZ
gestuurd. Mijn vrouw was razend, wilde een lange opname, maar ik wilde niet bij
m'n toenmalige dokter blijven, te meer omdat die PAZ-afdeling echt niks meer te
bieden had dan pillen en 'infantiele' ergotherapie, gedurende max. 1u/dag.
Zo kwam ik dan terecht in een gespecialiseerde universitaire kliniek, waar ik
bijna een jaar doorbracht. De
betere"
ik kon onder grote reserve van m'n vrouw
naar huis, maar in feite hadden de 11 maanden opname haar al op solitair denken
gezet. Enkele maanden werkloos wezen later, vond ik een job in de interne sales
van een grootdistributeur in verswaren, maar die job vergde veel van mij. Lange
dagen, weekendwerk... En op de dag dat ik werd weggesaneerd als jongste
sales-man, heeft m'n vrouw mijn koffers gepakt en in me koudweg op straat gezet.
Nu heb ik terug de draad op proberen te pakken in de boezem van m'n familie, ben
ik nog steeds werkloos en ben pas geopereerd aan de blaashals. Ik ben nu nog
geruime tijd werkonbekwaam, kronkel van de pijn en ben op de koop toe nog
impotent geworden van de operatieve ingreep. Ik probeer het leven positief te
benaderen, maar kan niet zonder zware medicatie.
Maar ik laat de moed niet zakken, ze krijgen me niet klein, want ik wil mijn
twee kids gelukkig groot zien worden!
Bedankt dat ik m'n verhaal 'ns mocht doen!"